Silesiaman Triathlon Pszczyna 2022 - dzień spełnionego marzenia

Na starcie nie byłam sama

Na starcie nie byłam sama - obok mnie stał mój brat. W powietrzu czuć było emocje, napięcie i respekt przed tym, co miało nadejść.

Walka w wodzie

Najtrudniejszym etapem okazała się woda. Silny wiatr wzburzył taflę jeziora i sprawił, że pływanie było prawdziwą walką. Fale uderzały z każdej strony, ciężko było złapać spokojny rytm oddechu, a momentami miałam wrażenie, że woda odbiera mi całą pewność siebie. Każdy metr wymagał ogromnej koncentracji i opanowania strachu.

To właśnie tam, w tej zimnej i niespokojnej wodzie, musiałam najbardziej walczyć sama ze sobą.

Były chwile zwątpienia. Chwile, w których głowa podpowiadała, że mogę odpuścić. Ale serce mówiło coś zupełnie innego - że po to trenowałam, po to marzyłam, żeby właśnie teraz udowodnić sobie, że potrafię.

Kiedy wyszłam z wody, poczułam ogromną ulgę. Wiedziałam, że pokonałam najtrudniejszy moment całego wyścigu. Dalej był już tylko ruch do przodu - krok po kroku, kilometr po kilometrze.

Siła rodzi się w chwilach lęku

Ten triathlon zmienił mnie bardziej, niż mogłam przypuszczać. Pokazał mi, że siła rodzi się w chwilach największego lęku. Że odwaga nie oznacza braku strachu, ale działanie mimo niego.

Na mecie - II miejsce

Na mecie czekała na mnie ogromna radość i wzruszenie. Zdobyłam II miejsce w kategorii kobiet mieszkających w powiecie pszczyńskim. To był moment, który uświadomił mi, że warto było przejść przez cały wysiłek, stres i walkę z własnymi słabościami.

Coś więcej niż zawody

Silesiaman w Łące był czymś więcej niż zawodami. To był moment, który ruszył mnie z miejsca i sprawił, że stałam się silniejsza - nie tylko jako zawodniczka, ale przede wszystkim jako człowiek.