Korona Gór Polski — 14 lat, 28 szczytów

Droga, która uczy pokory

Ta droga nauczyła mnie jednego — wszystko, co wartościowe, wymaga czasu, zaangażowania i determinacji. Nie zawsze było łatwo. Życie potrafi zaskoczyć, pojawiają się momenty, które zatrzymują, zmieniają kierunek albo każą na chwilę odpuścić. Ale to nie koniec drogi — to jej część.

Bo niezależnie od wszystkiego… czas i tak płynie. I tylko od nas zależy, co z nim zrobimy.

Różnorodność naszego kraju

Korona Gór Polski pokazała różnorodność naszego kraju. Każda góra była inna — inne ukształtowanie terenu, inne widoki, inna energia. Od łagodnych podejść po wymagające szlaki, od ciszy i spokoju po surowe, górskie warunki. Zdobywaliśmy je w każdej porze roku — w upale, deszczu, śniegu i mrozie. Każda wyprawa miała swój charakter i zostawiła po sobie wspomnienia, których nie da się zastąpić niczym innym.

Pierwszy szczyt — Rysy

Najlepsze wspomnienia? Pierwszy szczyt — Rysy. Wyjeżdżaliśmy z domu w kompletnej ulewie, pokłóceni, że nie ma sensu tam jechać. Ja jednak trwałam przy swoim, coś mnie tam ciągnęło. Zdobyliśmy Rysy, chociaż widoki zostawiły wiele do życzenia.

Moje ulubione schronisko — Chatka Górzystów

Co polecam? Schronisko Chatka Górzystów na Hali Izerskiej w Górach Izerskich, niedaleko Jakuszyc. Poznałam tam klimat dawnych górskich schronisk — brak prądu, kąpiele w strumieniu i samodzielne palenie w piecach. Smak gofrów z jagodami pozostanie ze mną na długo.

Wisząca gitara na ścianie, cały regał książek do czytania i świeczki palone na wieczór. Niech ten klimat pozostanie w tym miejscu jak najdłużej.

Największe zaskoczenie — Góry Sowie

Które góry najlepsze? Wszystkie są piękne, jedne znałam lepiej, na innych byłam po raz pierwszy. Góry Sowie bardzo mnie zaskoczyły. Są piękne, mają swój klimat. Na szczycie można zapalić ognisko, schować się pod daszkiem oraz wejść na wieżę widokową. Jest tam również miejsce na modlitwę — kaplica, gdzie w okresie letnim odbywają się msze św. Do tych gór chętnie wrócę.

Najtrudniej — Śnieżnik

Gdzie było najtrudniej? Myślę, że na Śnieżniku, ale tylko dlatego, że trasa, którą wybraliśmy, rozpoczynała się w Czechach i tam się też kończyła. Była bardzo długa, podzielona na dwa dni z noclegiem. Spaliśmy w schronisku na Śnieżniku im. Zbigniewa Fastnachta. Poznaliśmy dawnych rezydentów i gospodarzy tego obiektu, rozmów nie było końca. Pogoda była piękna, widoki również — skorzystaliśmy z nich na 100%.

Ciekawostką jest również to, że przeszliśmy przez Sky Bridge — najdłuższy wiszący most dla pieszych, mierzący 721 m. Po drodze mijaliśmy kamiennego Słonia — charakterystyczną rzeźbę strzegącą szlaku.

Galeria szlaków

Wszystkie 28 szczytów

Podsumowując…

To nie był tylko cel do odhaczenia. To była droga, która uczyła pokory, cierpliwości i konsekwencji. I właśnie dlatego ma dla mnie tak ogromną wartość.